Hayatı kendi gözlerimizden gördüğümüz zaman bazı şeylerin farkına varamıyoruz. Sanki hayat bitmeyen bir oyun ve biz de başroldeyiz. Sanki evren bizim hayatımız için yaratılmış. Ölümü, öleceğimizi düşünemiyoruz. Bu hayatın, bir gün bitebileceğine inanamıyoruz. Çünkü bittikten sonra olacaklara kafamız basmıyor.

Dün akşam bizim okulda 9. sınıftan Tatiana Dascal, tenefüste fenalaşmış, gözü kararmış ve bayılmış. 10 dakika içinde hastaneye kaldırmışlar ama maalesef kızcağız beyin kanaması sebebiyle vefat etmiş. Okulun, hastanenin önünde toplanmış birsürü insan görünce içim sızladı.

Daha yaşayacak çok şey varken çok erken veda etmek dünyaya, korkunç birşey. İşte bu yüzden korkuyorum. Her an, hemen ölebileceğim aklıma geliyor. Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun ölümle ilgili konuşmasından sonra olduğu gibi, benim de bu yazımdan sonra ölmemden korkuyorum.

Neyse, Allah rahmet eylesin diyorum, ailesine, arkadaşlarına da başsağlığı diliyorum.